Farklı remineralizasyon ajanlarının remineralizasyon etkinliğinin ve kavite dezenfektanlarının restorasyonların bağlanma dayanımlarına etkisinin incelenmesi

27. ULUSLARARASI TÜRK PEDODONTİ DERNEĞİ KONGRESİ, Lefke, Kıbrıs (Kktc), 7 - 10 Ekim 2021, ss.61, (Özet Bildiri)

Amaç: Bu çalışmanın amacı, kimyasal olarak demineralize edilen dentin yüzeylerine uygulanan iki farklı remineralizasyon ajanın remineralize

edici etkisini incelemek ve iki farklı kavite dezenfektan uygulaması üzerine uygulanan restorasyonların mikromakaslama bağlanma dayanımını

incelemektir.

Yöntem: Çalışmada 30 adet çürüksüz insan premolar dişi kullanılmıştır. Dişlerin bukkal yüzeyleri dentine ulaşıncaya kadar aşındırılmış, 500 grit-

lik zımparalarla düzleştirilmiştir. Oluşturulan yüzeyler diagnodentle ölçülüp değerler kaydedilmiştir. Ardından yapay çürükler oluşturulmuştur ve

yeniden ölçümler yapılmıştır. Daha sonra örnekler rastgele 3 gruba ayrılmış, gruplara gümüş diamin flor, asidüle fosfat flor ve serum fizyolojik

uygulanmış ve 14 gün sürecek pH döngü protokolüne tabi tutulmuş ve ölçümler yeniden yapılmıştır. Her grup kendi içinde tekrar rastgele eşit 2

gruba ayrılarak, gruplara klorheksidin gluokonat ve sodyum hipoklorit kavite dezenfektanı uygulanmıştır. Dezenfektan uygulanan örneklerin üzrine

cam iyonomer siman restorasyonlar yapılmış ve 1000 döngü olacak şekilde örneklere termal siklus uygulanmıştır. Yaşlandırılan örnekler mikro-

makaslama bağlanma dayanımı test cihazına yerleştirilerek kırılma meydana gelinceye kadar 1mm/dk hızla kuvvet uygulanıp kırılma değerleri ve

kırılma tipleri kaydedilmiştir.

Bulgular: Gümüş diamin flor en iyi remineralizasyon etkinliği göstermiştir. Klorheksidin ve sodyum hipokloritin bağlanma dayanımını etkilemediği

bulunmuştur.

Sonuçlar: Kavite dezenfektanı ve remineralizasyon ajanlarının kırılmayı etkilemediği sonucuna varılmıştır.

Aim: The aim of this study was to investigate the remineralizing effect of two different remineralization agents on chemically demineralized tooth

surfaces, and to evaluate the microshear bond strength of the restorations made on surfaces disinfected by two different agents.

Methods: Thirty decay-free human premolar teeth were collected. The buccal surfaces of the teeth were abraded until reaching the dentine and

smoothed with 500 grit sandpaper. The created surfaces were measured with diagnodent and the values were recorded. Artificial caries were

formed. Then, the samples were randomly divided into 3 groups, silver diamine fluoride, acidulated phosphate fluoride and saline were applied

to the groups and subjected to the pH cycle protocol for 14 days. Diagodent values were colleceted again. Each group was randomly divided into

two equal groups, and chlorhexidine gluoconate and sodium hypochlorite were applied to the groups as cavity disinfectants. Restorations were

made with glass ionomer cement. Thermal cycles were applied to the samples for 1000 cycles. Aged teeth were placed in the microshear bond

strength test device, and the fracture values were recorded by applying force at a speed of 1mm / min until fracture occurred. Fracture types were

also evaluated.

Results: Silver diamine fluoride showed the best remineralization efficiency. It was found that chlorhexidine and sodium hypochlorite did not affect

the bond strength.

Conclusions: It was concluded that cavity disinfectant and remineralization agents did not affect fracture.